SINDIRGI SİYASETİNDE KISIR DÖNGÜ

“Boş İnsanın Kafası, Şeytanın Çalışma Odası”

İlçenin geldiği duruma bir de bu noktadan bakmak gerekirse; kişileri olay haline getirip konuşmaktan fikirlere yer kalmıyor. İlçe gündeminde konuşulanlara bakınız; “Başkan belediyeye yakınlarını doldurmuş, biri diğerine şişe atmış, ona rağmen şuna rağmen bilmem ne yapılıyormuş, başkan tatile çıkmış, niye çıkmış, yüklü tost faturası kesilmiş, başkan yapmamış öteki yapmış, bu kazandırmış öbürü kazandıramamış, birileri küsmüş öbürü ‘ne halleri varsa görsün’ demiş. Miş mış muş. Onun desteklediği kazanmış öbürü kaybetmiş, vs. Başka işi gücü yok milletin anlaşılan tek dertleri dedikodu, dedikodu. Lafla peynir gemisi yürümez demişler görünüşe bakılırsa yürümüyor da zaten. İlçenin durumu ortada.

DEDİKODUNUN ALT YAPISI

Şeffaf olmayan yönetimler mi?

Siyasiler Mış-muşlara meydan vermeden çıkıp açıklama yapsalar şeffaf bir şekilde birçok söylenti havada kalır, belki vatandaş da dedikodu yerine, yani kişileri konuşmak yerine en azından olayları, belki zamanla da fikirleri irdelemeye başlar. Hani hep dedikodudan şikayet edenler suçu biraz da kendi ketumluklarında arasalar fena olmaz, hani derler ya; “İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır”

Bir de şu var; Öncesinde eleştirip uyarmak mı, ya da her şey olup bittikten sonra dedikodusunu yapmak mı daha çok tercih ediliyor?