EĞRİ BÜĞRÜ…

-Necip KARATUNA

BAĞIMLI SINDIRGI

Sındırgı, temel gıda ürünlerinde dışa bağımlı bir ilçe görüntüsü veriyor.

Genellikle;

Ekmek Demirci’den,

Yoğurt Bigadiç’ten,

Peynir Akhisar’dan,

Ayran Bursa, Akhisar ve Balıkesir’den,

Tavuk ise Akhisar ve Bandırma’dan geliyor.

Bununla birlikte ilçede marketlerdeki alışveriş çılgınlığı “10 numara” seviyesinde ve AVM ler full.

Sındırgı’nın ekonomik anlamda gıda üretimi ise yok denecek kadar az.

Çekememezlik ve haset duygularının yoğun olması, ortak üretim ve kalkınma çabalarını baltalıyor.

Salçalık domates, biber ve kornişon salatalık üretimi -büyük önem taşımasına karşın-ise sistemsiz; kooperatifleşmeden uzak. Bu nedenle de ilçenin ekonomisine kayda değer bir katkı sağlayamıyor. Günsan Turşu firması dışında istikrarlı bir gıda markası öne çıkmıyor.

Gıda dışı semboller arasında: Kolonya,

Yağcıbedir Halısı bulunuyor.

Ancak Yağcıbedir Halısı:

Zamanla siyasete karışması,

Kök boya ve işçilik maliyetlerinin artması,

Çin’de üretildiğine dair iddialar nedeniyle cazibesini büyük ölçüde yitirdi.

İlçe, halı üretimini neredeyse tamamen bırakmış durumda.

Bu üretimsizlikte geçmişteki tütüncülüğün etkisi de büyük:

“6 ay çalış, 6 ay harca” alışkanlığı, zamanla tembelliğe ve girişim eksikliğine neden olmuş olabilir.

Oysa hâlâ umut veren örnekler var:

Yıllardır kalitesinden ödün vermeden üretim yapan Kertil Çam Kolonyası,

İlçeye gelenlerin özellikle sorduğu Kertil Çam Kolonyası ve Remzi Çakar Kuru Kahve gibi işletmeler, tanıtıma ve reklama ihtiyaç duymadıkları halde üretimleriyle, ilçenin marka değeri olmasına önemli katkı sağlıyor.

Bunların yanı sıra son yıllarda üretime başlayan sebze meyve kurutma tesisi BalKuru ile Sepet Peyniri üretimi gibi yerel markaların çoğalması, Sındırgı’ya ekonomik canlılık kazandırılması konusunda önemli rol oynayabilir.